Interview

Toch carnaval voor Deurzakker Willem van Schijndel

Het was een tijdje onzeker of Willem van Schijndel van De Deurzakkers wel kon optreden tijdens de carnaval dit jaar. Bij hem werd anderhalf jaar geleden prostaatkanker geconstateerd. Van Schijndel werd met succes geopereerd en behandeld in Den Bosch, maar bij de revalidatie ging het mis. ‘Ik was incontinent, moe en depressief’.

Aan de muur van zijn kantoor in Waalwijk hangen foto’s van een goedlachse Willem van Schijndel (59) met daarnaast zijn ‘ontdekking’ Guus Meeuwis. Het waren betere tijden voor de carnavalszanger uit Schoenlapperslaand. Op dit moment revalideert hij van een operatie waarbij de prostaat is verwijderd (radicale prostatectomie) en kruipt hij langzaam uit een diep dal.


Hij vertelt openhartig zijn verhaal: ,,Bij mij werd bij een reguliere gezondheidscheck mijn PSA gemeten. Daaruit bleek dat mijn PSA iets verhoogd was, maar er was volgens de uroloog niets aan de hand. Ik werd 4 keer per jaar gecontroleerd en ik maakte mij niet ongerust. Tot in september 2012 bleek dat er van de 8 biopten 3 niet goed waren; diagnose prostaatkanker.

De uroloog legde de opties op tafel: een operatie waarbij de prostaat eruit wordt gehaald, uitwendige bestraling of inwendige bestraling. Ik moest binnen een week beslissen. Ik was in shock en kon het niet geloven en ik wilde per sé een second opinion. Ik ben op internet gaan zoeken en ik heb overlegd met mijn vrouw en kinderen. Ik besloot naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis te gaan en kwam bij uroloog Beerlage terecht. Zijn plan en heldere uitleg gaven mij en ons gezin rust en vertrouwen. Kort daarna (begin november ’12) werd er een MRI-scan gemaakt. Hierop was te zien dat er geen kapseldoorbraak was en er dus geen uitzaaiingen waren. Ik was opgelucht. Toch ben ik nooit echt bang geweest, ik dacht niet aan doodgaan.

Operatie

Ik besloot te kiezen voor een operatie om de prostaat te laten verwijderen. Weg is weg, dacht ik en dat was ook het advies van het team van urologen. Gelukkig was het verantwoord om het na de voor ons altijd hectische periode januari / februari te doen, dus na carnaval. Op 21 maart 2013 ben ik geopereerd. Ik had mijn agenda 5 weken geblokkeerd; dat is wat er normaal voor staat…..maar ik ben inmiddels 10 maanden uit de running. De operatie ging goed, fijne sfeer, goede begeleiding voor en na, (ik ben een man met gebruiksaanwijzing), kundige en lieve mensen.

De klap kwam pas een paar dagen na de operatie toen ik moeite kreeg met mijn katheter. Normaal is de plasbuis dicht na een dag of 5 tot 7, maar bij mij heelde het niet. Ik was allergisch voor de katheter en ik had vreselijk veel pijn. De katheter is ook een keer verstopt geweest waardoor ik ’s nachts naar het ziekenhuis moest. In 7 weken moest ik 4 keer terug naar het ziekenhuis en steeds bleek dat ik nog lekkage had. Dat zijn tegenvallers. Op een gegeven moment bleek dat er een hechting had losgelaten. Het was een verlossing toen uiteindelijk de katheter eraf mocht; op 3 mei 2013, ik vergeet het nooit meer. Voor de uroloog is het dan klaar; de PSA was 0 dus goed en ik kon gaan beginnen met het herstel. Maar ik had ondertussen geen energie, was 12 kilo afgevallen en lag de helft van de dag ik te slapen. Als ik één glas wijn dronk, was ik drie dagen van de wereld. Ik kampte met urineverlies, erectieproblemen, was moe en depressief.

Coaching

Vroeger plande ik een hele week vol werk in. Nu kreeg ik een eenvoudig mailtje niet verstuurd. Ik kon mij er eenvoudigweg niet op concentreren en had last van faalangst. Het was een complete chaos in mijn hoofd. Mijn moeder van 87 jaar keek mij diep in de ogen en zei: ‘Je moet niet opgeven jongen’. Dat maakte indruk. Ik besloot hulp te zoeken en via een bevriende relatie van mijn vrouw kwam ik bij een bekkenbodemtherapeut die ook coaching doet. Zij stelde vast dat ik overwerkt was. Als je kanker hebt, wordt je geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid, waardoor je alles anders gaat zien. Maar zeer waarschijnlijk had ik dit ook wel gekregen als ik niet was geopereerd.

Je praat met je coach over je jeugd, opvoeding en over hoe je in het leven staat. Je krijgt als het ware een spiegel voorgehouden. Ik werd geconfronteerd met niet-opgeloste problemen uit het verleden waarin ik hard werkte en waar mensen soms misbruik maakten van mijn goedheid. Ik ging vaak rechtsaf ondanks dat mijn gevoel zei dat ik linksaf moest. Dit probeer ik nu te veranderen door meer mijn gevoel te volgen, ook dat heeft mijn coach mij bijgebracht.

Incontinentie

Hoewel ik een zenuwsparende operatie heb gehad, heb ik toch last van urineverlies en erectieproblemen. In het begin moest ik mij 6 keer per dag verschonen, maar nu zit ik op 1 a 2 verbandjes per dag. Dat is soms lastig en niet praktisch. Als ik met mijn vrouw weg ga, zijn er in de herentoilet nooit pedaalemmers waar je je verbanden in kan weggooien. En als ik even naar de winkels wil, weet ik dat ik dit maar een uur volhoud omdat ik het anders niet droog houd. Daar moet je van te voren rekening mee houden. Ik heb twee keer in mijn bed geplast. Dat is niet leuk. Ik heb oudere vrienden die hier ook mee tobben.

Het is een taboe, maar ik schaam mij er niet voor en wil graag dat andere mannen hier ook wat aan hebben. Met onze vrienden hebben we het er openlijk over. Daar krijg ik ook tips zoals ‘dan moet je zo’n speciaal uitwasbaar babybedonderleggertje nemen’. Bepaalde bewegingen zoals het in en uit de auto stappen, moet ik op een speciale manier doen anders verlies ik urine. Het duurt nog een tijdje voordat alles weer functioneert als vóór de operatie. Ik doe elke dag trouw mijn bekkenbodemoefeningen. Dat is ook ontspanning voor mij. Als ik ze heb gedaan, val ik steevast in slaap.

Herstel

Het is mogelijk dat je bij prostaatkanker met psychische problemen te maken krijgt, las ik laatst op internet. Dit wist ik niet voordat ik werd geopereerd. Over het ziekenhuis niets dan lof, maar de voorlichting kan beter. Je moet reorganiseren in je hoofd na zo’n operatie, althans, dit geldt voor mij.

Mijn leven heeft een totaal andere wending genomen.Ik ben anders tegen zaken gaan aankijken. Vroeger moest alles direct gebeuren. Momenteel leef ik per dag en ben ik minder bezig met de toekomst. Lukt iets vandaag niet dan doe ik het morgen wel of overmorgen en desnoods pas volgende week. Mijn coach heeft me als uitgangspunt meegegeven vandaag het gras in de achtertuin te maaien en morgen de voortuin. Stap voor stap merk ik dat het beter gaat en dat ik sterker word.

Ik doe niet te veel. Ik maak elke dag een klein ommetje en ik neem alle tijd voor mijzelf. Onlangs heb ik voor het eerst, wel met een tussenpauze, 10 km gewandeld, ik was gezond moe en lag om 10 uur in bed, heerlijk. Als ik iets wil doen, vraagt mijn coach altijd of ik er energie van krijg. Van optreden met de Deurzakkers krijg ik energie en dat mag ik ook weer beperkt gaan oppakken. Straks hoop ik met het nummer ‘Houdoe!’, onze inzet voor het aankomende carnaval, toch weer voor volle zalen te zingen. Maar daarna is het wel direct naar huis.”


Auteur: Monica Verhoek

(Advertentie)
Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Urine-incontinentie.nl toe aan je favorieten! Favorieten
Advertenties